خشایار

اگر هیوز آنقدر هیز نبود که دامن سیلویا را بالا بزند

الان از پلات چه داشتیم

خسته نباشید به تکانه های تد              خدا قوت ِ جاکشانه نیست

ذوق های بی دریغ در دنیای جاکش هاست که              رختخواب سر خود هستند       پهن پهن په هن په هن

 و خشایار را که تازه حکایت تولد اش را در زاد روز تولد اش  می شنوم ...   

بدون اینکه بدانم کدام تد کدام سیلوی        می خواهم آن لا به هر دوشان بدهم          صمیمانه ترین تن ام را

تن آدمی شریف است به جان آدمیت              یارو میخی بوده که در زمان ما نبوده

من میخ ام را در زمان اکنون ام می کوب ام          کوبیدن کوبیدن کوبیدن       بی زحمت مخ را هم می شود کوبید ؟

 
وقتی گاوهای درشت هیکل          تنه جا به جا می کنند                کیلو را کیلو             بره بودن

خشایارتنه می زند به صمیمیت

 
می گاید ادعا را

 
بی سیرت می کند بی سوادی را                و حس یک تجاوز مقدس می ماسد روی صفحه هایی که خود فروشانه می نماید

اصلا

 
وجود همه در صدای صفحه غنیمت است « وجود » همه    

حیف که وجودها در لابلا          ها                 گیر                    افتاده        اند

 
ماهافکر می کنیم چون کونده ایم                   پس هستیم

 
چون جاکش ایم پس هستیم           چون لاشی ایم پس هستیم         چون پفیوزیم پس هستیم          چون کونی ایم           پس هر گهی می توانیم باشیم

فلسفه ی بودن را از جای بودبودی اش گرفته ایم

خشایار بودن به آدم یاد می دهد که می شود بدون بود بود بود

و

به کونده ی جاکش لاشی پفیوز می گوید                  می توان کونده ی بی مخلفات بود          

 خشایار ثروت انسان بوده گی ماست

تمام گدایان ادعای شاهی دارند

و

خشایارشا امپراطوری ست که گدا می شود تا                     گدایان شاد زیند          شاد خورند             شاد نوشند     شاد برینند

در این شلوغ شادی مست آسا

تولد خشایار را به کی باید تبریک گفت ؟

 
تولدت مبارک  خشایار

وقتی امید رضا ظهور کرد چنان شیفته اش شدم مثل وقتی که سپهر لنداسکیپ یا وقتی که شروین یا هر بزرگ دیگه ای

چند هفته ی پیش به رفیقم گفتم می خوام در پست بعد فقط راجع به و برای امیدرضا بنویسم . گفت نه حالا یه کم صبر کن . فهمیدم دلیلی داره ولی نپرسیدم چرا به خودم هم نپرسیدم چرا .

ولی اونقدر اسیر امیدرضا شده بودم که ننوشتن از اون برام سخت باشه برای آروم کردن خودم یه توضیح آوردم گذاشتم وسط پاچه ی ذهن ام

گفتم شاید همین وراجی کردن من کار رو برا نویسنده سخت کنه گفتم بذار پسره کار خودشو بکنه گفتم تو بخون وحالتو ببر گفتم خفه شو بذار بچه مردم زندگیشو بکنه دیدید که خیلی موقع ها تعریف کردن ها می رینند به حال آدم

خوب پست نذاشتم واسه امیدرضا خوندم و حال کردم روزی سی چل بار یهو دیدم نوشت «تمام شد»

سپهر رو هنوز پشیمون نشدم از اینکه شیفته اش شدم فقط با هر بار باز کردن وبلاگش چند تا چیز درشت نثار کون گشادیش می کنم و بر می گردم  شروین رو هم هرگز پشیمون نمیشم از اینکه شیفته اش شدم چون به چیزی ش شیفته شدم که زوال ناپذیر می نماید اون نبوغ

حالا اما از این پشیمون ام چرا قبل از اینکه این  بی شرف بنویسه «تمام شد» براش ننوشتم دمت گرم نفست پایدار 

تو آمدی نشستی در شلوغی خلوت من

آرام گرفت من من

 موج ام بگیر تا تلاطم من در به در شود

ساحل نشین دریای عشق من 

گیسوی تو

کمند بود گرچه کوتاه

بلند و بی انتها کشید

کشید خود را به دست و پای دل ام کشید

و چشم هایی که

نشسته

به طاقچه های بلند آئین ام

و من

به هر نگاه از چشم تو

آیه می چینم

و لب به لب ام

پر ام ز پیاله پر ام ز تو

وقتی

فقط به نگاهی

از لولای لب های تو

تاک می چینم

بگو به          حضور         ات که باش باشد باد

که نبودِ حضور

اگر تو هم باشی

نه تو را نه خودم را

نه جهان

هیچ نمی بینم

تو را و حضور تو را

که دارم من

به هر کجا که تو باشی

به هر جهت که بچرخم

آیینه می بینم

نه به  گیسو نه به چشم و دو لب

نمی کنم دل خوش

نه کمند و نه پیاله

نمی برند من را

به کجایی که می برند

هر کس

به کجایی که می کشند هر جا

به کناری که ساحل است آنجا

و کرانی که

می شود آرام

تو کران بی کران منی

و بدان که کران تو در لبِ لب ها

به عمیقِ دو چشم سیاه

به کمند گیسوی کوتاه

مرا نمی ماسد

نه تن ات را و نه چشم ها

نه لب ات را و نه گیسو

و نه حتی تو ی تو را نمی خواهم

نه

تو را برای خود هم

نمی خواهم

من عاشق ام

و تو را فقط برای

حضرت عشق

می خواهم

« کیر همه ی عالم تو دهن هموفوبیا تا فوبیاهای اش بریزد »

۷

« کیر همه ی عالم تو دهن هموفوبیا تا فوبیاهای اش بریزد »

۶

« کیر همه ی عالم تو دهن هموفوبیا تا فوبیاهای اش بریزد »

۵ 

  « کیر همه ی عالم تو دهن هموفوبیا تا فوبیاهای اش بریزد »

۴ 

در دنیای هموفوبیا

به قد قامت الصلاه قد نمی دهد

کلمات من را

همجنسگرا ستیز همجنسگرا را برای پیش نمازی قبول ندارد             می گوید تو وقتی آن جلو دولا می شوی کون ات شروع می کند به هینت دادن  

و می نالد تو لاشی تر از این هستی که بتوانی شعری بگویی 

پس ِ نماز هم می گوید نه ایست                 پشت کون مردم برا چی وایستادی مگه تو خودت خوار برادر نداری

من خیلی باید کونده باشم تا حرف هموفوب ها را گوش کنم یا حرف

                  و من که تمام سوراخ هایم پر از حرف است حرف های من فقط می خواهند بایستند           از پس ِ کلمات

حرف های ما دگرباش ها آنقدر نشسته اند بواسیر را گرفته اند

تخم کنیم اندکی ایستاده گی را مز مزه کنیم

من پیش نماز نمی ایستم               پس ِ ایستادن               که کار ِ من است اما             ولی نشستن را دیگر بی خیال

جای نشستن ام نه از دادن که از فرصت ها را به گا دادن

درد می کند را شدید زخم است