149

بوی زنای بی بهانه می دهی

بوی زنای عا

شقانه

می دهی

زنای پاک

بی گناه

زنای ترد پر تکانه می دهی

زنای کاغذی که می کند

فرو به خود

هزار نوک هزار قلم

و می چکد پس از زنا

ترانه از تن قلم

ترانه

می دهد به تو

زنای بی بهانه تن

بوی تجاوز

تنی

به مرد های نا تنی

بوی

هزار عاشقی

و صد هزار بی کسی

و

یک زنای تک به تک

درون بی کسی من

و بوی تند

شرم ِ تن

میچکد از درون من

زنای من

شعر من است  

زنای من

کشیدن نوک قلم

به پرده ی سفید کاغذی

کشیدن

صورت تو

نگاه بی فروغ من

کشیدن صدای آه ِ هر شبم

نشستن

عرق

به روی چشم های

پر تبم

نفس زدن

نفس نفس

به زیر سایه ی تن ات

که می رود

سحر کند

شب مرا در آغوش دیگری

و من

زنا می کنم

به عکس تو

نگاه

می کنم

...

و من به عکس تو

بوی زنای مردانه می دهم